Veistu hvort ég má þetta?

Um daginn hafði ég rölt til vinkonu minnar til að fá lánaða skó hjá henni. Þegar ég var um það bil hálfnuð heim og var að ganga í gegn um einbýlishúsahverfi sá ég litla stelpu sem gekk hinum megin við götuna. Hún var með skólatösku á bakinu og var annars hugar á göngunni, stoppaði til að skoða laufblöð og þess háttar. Við röltum samferða hvor sínum megin götunnar litla stund þar til stelpan gekk upp tröppur að húsi sem ég gerði ráð fyrir að væri heimili hennar. Þegar ég var komin spölkorn í burtu og var farin að hugsa um annað heyrði ég kallað á mig. Þegar ég sneri mér við sá ég að stelpan var hlaupin fram hjá húsi sínu og var augljóslega að yrða á mig þar sem enginn annar var í augsýn.

Ég gekk til hennar og spurði hvað amaði að og hún tilkynnti mér smeyk að það væri enginn heima og að hún kynni ekki að vera ein heima. Ég spurði hana til nafns, sagði henni hvað ég héti og sagðist ætla að hjálpa henni. Við röltum að húsinu hennar og hún sagði mér á meðan að hún væri sko að koma allt of seint heim úr skólanum og samt væri enginn heima. Annars hugar sagði hún mér frá því að systur hennar tvær færu stundum til vinkvenna sinna og þess vegna væri líklegast enginn heima. Þar sem enginn kom til dyra ákváðum við að hringja í móður hennar en stúlkan kunni símanúmerið hennar upp á hár. Þegar ég hringdi fékk ég tilkynningu um að ekki væri næg innistæða fyrir símtalinu. Ég var ekki lengi að kippa því í lag með snjallsímatækninni en á meðan ég gerði það var eins og það rynni upp ljós fyrir stúlkunni.

"Veistu hvort ég má þetta?"

Spurningin kom óvænt en það var alveg ljóst að um leið og hún fór að velta þessu fyrir sér varð hún mun hræddari við aðstæðurnar sem hún hafði komið sér í, hún varð hálfklökk og fór að tárast. Ég átti afar erfitt með að svara spurningunni, þarna hafði hún sem sagt áttað sig á því að hún var að ræða við ókunnuga manneskju en hún hafði greinilega verið vöruð við því. Spurningin vafðist fyrir mér af því ég var augljóslega ókunnuga manneskjan þarna og það sem ég segði væri alltaf eitthvað sem hún ætti að vara sig á og setja spurningarmerki við. Ég endaði á að svara henni í flýti að ég vissi það ekki en að ég ætlaði bara að aðstoða hana og að ég væri voða góð og eitthvað þess háttar. 

Ef ég hefði verið önnur manneskja sem væri þannig þenkjandi að ég ætlaði að misnota þessar aðstæður þá hefði ég að öllum líkindum sagt nákvæmlega það sama. Þá hefði ég getað þóst hringja í móður hennar og sagt henni að hún ætti að koma með mér. Mig hryllti við því að hafa svarað henni á þennan hátt og fannst agalegt að geta ekki sannfært hana fyllilega um að ég ætlaði ekki að gera henni neitt illt.

Ég náði mér loks í inneignina og hringdi í móður stúlkunnar. Hún var skammt undan, þakkaði mér fyrir en virtist þó fremur önug en þakklát í símann. Hún sagðist verða komin eftir tvær mínútur og ég sagði dóttur hennar það. Sú varð ögn áhyggjufull á svip þegar ég fór að sýna á mér fararsnið og því bauðst ég til að bíða með henni þar til mamma hennar væri komin. Hún var því fegin og við spjölluðum á meðan við biðum og hún sagði mér meðal annars að hún væri sex ára gömul.

Þegar mamma kom brast stelpugreyið í grát, ég kvaddi og gekk heim á leið. Ég átti erfitt með að gleyma þessu og þetta sat í mér í nokkra daga. Mér fannst svo slæmt að hafa ekki getað fullvissað stúlkuna um að það væri í lagi að biðja mig um aðstoð. Ég vissi innst inni að auðvitað mátti hún þetta ekki. Hún var vissulega fljót að hugsa og fékk aðstoð frá mér en ég gat ekki annað en hugleitt það hvernig þetta hefði getað farið ef þetta hefði ekki verið ég. Þá á ég auðvitað við hvað hefði getað gerst ef einhver sem væri til dæmis haldinn barnagirnd hefði verið úti að ganga á þessum stað, á þessum tíma. 


Það sem ég hefði viljað segja við stúlkuna ef spurningin hefði ekki komið svona flatt upp á mig er eitthvað á þessa leið:

Þú verður að spyrja mömmu þína að því þegar hún kemur. Ég ætla bara að hjálpa þér og það er allt í lagi að vita ekki hvað maður á að gera þegar svona gerist í fyrsta sinn. En þegar mamma kemur skaltu spyrja hana: "Mamma, hvað á ég að gera þegar enginn er heima? Á ég að gera eins og ég gerði núna eða á ég að gera eitthvað öðruvísi?" Þú veist að það á ekki að tala við ókunnuga en við ætlum að leysa þetta saman og það verður allt í lagi. En mundu að tala við mömmu og spyrja hana svo þú vitir hvað þú átt að gera næst. Þegar maður er sex ára þá er svo margt sem maður á eftir að læra betur og þá er besta leiðin að spyrja. Ef maður gerir einhver mistök þá er best að spyrja hvernig á að gera betur og læra af því. Þú er hugrökk og dugleg að leysa vandann alveg sjálf en best væri að vita hvernig þú ættir að leysa svona mál næst.

hldr

Ég og Kanye

Nýju ári fylgja iðulega nýir siðir og nýjar venjur (ég þurfti aðstoð BÍN við ritun þessarar setningar, það má). Margir nýta tækifærið eftir hátíðirnar í að taka til í mataræðinu og byrja að hreyfa sig. Sjálf hef ég ekki verið mikil áramótaheitakona í gegn um tíðina. Áramótaheitin mín hafa iðulega verið í andlegu formi og hvergi sett fram nema í hausnum á mér. Fyrir ári síðan einsetti ég mér það að vera ég sjálf árið 2013. Það þótti mér prýðilegt áramótaheit og mér fannst ágætt að geta sinnt því allt árið í stað þess að stefna að einhverju takmarki.

Fyrir árið 2014 hafði ég ekki hugsað mér að setja nein sérstök áramótaheit. Þegar ég rakst á þessa grein hjá Vísi fékk ég hugmynd. Ég er nú ekki mikið fyrir þennan mann en hann er víst þekktur fyrir að láta skapið hlaupa með sig í gönur. Hann ætlar að taka sig á með því að fara í neikvæðnisbindindi sem mun aðallega felast í því að hætta að ausa opinberlega úr skálum reiði sinnar yfir fólk og fyrirbæri.

Ég ætla að taka Kanye til fyrirmyndar og ætla í neikvæðnibindindi árið 2014. Ég ætla ekki að taka upp sama orð og er í fréttinni, en blaðamaður Vísis hefur þarna sett saman orðin neikvæðni og bindindi með -s- á milli. Þetta tiltekna -s- er ekki beygingarending orðsins neikvæðni líkt og sjá má hér heldur er þetta svokallaður bandstafur ef samsetta orðið er greint í svokölluð morfem. Bandstafir eru gjarnan notaðir í samsettum orðum til að gera þau þjálli og þægilegri í notkun. Dæmi um það er orðið ruslafata (rusl-a-fat-a). Þar er bandstafurinn -a- á milli orðanna rusl og fata, en glöggir sjá að þetta getur ekki verið beygingarending þar sem orðið rusl er ekki til í fleirtölu. Neikvæðnibindindi skal það vera.

Líkt og Kanye leyfi ég stundum skapinu að taka stjórn. Ég hef nú ekki verið að úthúða fólki frammi fyrir alþjóð og hef ekkert á móti Nike en þó geta ótrúlegustu hlutir slegið mig út af laginu og sett af stað óafturkallanleg bræðisköst. Ég hef snappað út af rúnstykki sem ég missti í gólfið og yfir því að kreista of mikið krem úr túpunni. Ég hef ótal sinnum grýtt fötunum mínum til og frá í herberginu mínu þegar ég finn mér ekkert til að klæðast. Svo hafa sennilega flestir bílstjórar landsins fengið að heyra það frá mér þegar þeir gefa ekki stefnuljós, það er aðeins bílrúðum að þakka að orð mín hafa ekki borist eyrum þeirra.

Ég er alls ekki stolt af þessum bræðisköstum mínum en þegar maður ætlar að laga eitthvað verður maður að horfast í augu við það. Þetta er gífurlega leiðinlegur ávani sem ég vil losa mig við. Það sem af er þessu ári hefur neikvæðnibindindið mitt bara gengið þokkalega.  Í þau skipti sem ég finn að reiðin blossar upp hef ég einfaldlega minnt mig á bindindið mitt og yfirleitt náð að halda ró minni. Um daginn hellti vinkona mín til dæmis yfir mig heilum bjór á Prikinu og ég bara hló og hélt áfram með lífið. Það er nefnilega svo hrikalega leiðinlegt að láta svona óþarfa neikvæðni skemma fyrir sér góðar stundir. Ég þarf líka bara að sætta mig við það að ég geri mistök og það er allt í lagi. 

Með jákvæðnikveðju,

hldr

Af hátíðum og mat

Bráðum fara blessuð jólin, eða þau gerðu það víst í gær. Mikið agalega gerði ég lítið yfir hátíðirnar, ég svaf heil ósköp og borðaði meira en ég kæri mig um að rifja upp. Jóhann reyndi hvað hann gat að hamra því inn í hausinn minn að jólafrí væru til þess gerð að slappa af og gera ekkert en ég átti stundum erfitt með það. 

Ég eyddi aðfangadegi heima með fjölskyldunni þar sem við breyttum út af hefðinni í matarmálum sem var afar ánægjulegt. Svo fögnuðum við Jóhann áramótum á Bergþórshvoli með fjölskyldunni hans. Mikið var það allt saman huggulegt og ljúft.

Yfir hátíðirnar fékk ég ábendingar um það að matur er sennilega mitt helsta áhugamál. Ég held að það sé heldur betur eitthvað til í því. Mér þykir fátt skemmtilegra en að borða góðan mat og held að ég þurfi bara að spreyta mig meira á því að búa svoleiðis til. Það er nú reyndar alveg stórmerkilegt því ég var alræmdur matargikkur fyrir alls ekki svo löngu, nú er það liðin tíð. Jóhann lagði til að ég hætti með þetta blogg og startaði matarbloggi í staðinn svo ég geti skrifað um matarupplifanir mínar í stað þess að íþyngja honum með þeim. Ég held nú samt að þetta verði tæpast matarblogg en ég hef nú oft hugleitt að henda inn bloggi um eitthvað ætt. Kannski verður þetta bara matarblogg. Hver veit.

Við systurnar gerðum konfekt fyrir þessi jól en við erum nánast reynslulausar á því sviði. Ég gerði að vísu frumraun í konfektgerð fyrir tveimur árum sem heppnaðist ágætlega en í ár heppnaðist það enn betur. Við gerðum nokkrar sortir en mér þótti einna best þetta konfekt hér:

Þetta eru eins konar döðlukókosappelsínukúlur hjúpaðar hvítu súkkulaði og velt upp úr kókos. Uppskriftina af þessu konfekti fann ég upphaflega hér og hljómar hún svo:
     
       125g kókosflögur
       200g möndlur
       350g döðlur
       2-3 msk rifið appelsínuhýði

Þessu er öllu blandað vandlega saman í matvinnsluvél. Eða öllu heldur blanda þeir sem eiga matvinnsluvél þessu saman í slíkri en aðrir eyðileggja nánast KitchenAid blandara heimilisins eða kjánast eitthvað með töfrasprota á döðlurnar. Allar aðferðirnar virka samt. Svo eru myndaðar litlar kúlur úr gumsinu, mér finnst best að hafa þær litlar svo ég fái margar úr uppskriftinni. 

Ég hef tvisvar sinnum hjúpað kúlurnar með hvítu súkkulaði og prófaði núna að velta súkkulaðinu upp úr kókos að lokum. Þetta er alveg himneskt á bragðið en það verður nú að viðurkennast að súkkulaðihúðunin er heldur tímafrek og dálítið maus. Svo hef ég líka sleppt öllu súkkulaði og velt gumskúlunum beint upp úr kókos. Það er líka algjör snilld og miklu fljótlegra. Ég henti einu sinni í svoleiðis kókoskúlur á hálftíma fyrir kaffiboð með vinkonunum og þær vöktu mikla lukku þar. Ég veit að appelsínuhýðið kemur alveg eins og skrattinn úr sauðarleggnum þarna en því má alls ekki sleppa. Svo er langbest að geyma kúlurnar í frysti.

Smá afsökunarbeiðni fyrir bloggskort. 
Sorrí.

hldr

Ógæfa mín er endalaus

Nei djók. Alls ekki. En það var ansi svart svona síðustu vikuna eða tvær. Og svo er líka gaman að vitna í Lion King. Ég leyfi myndunum að tala.

Svona hefur síðastliðin vika litið út hjá mér. Og rúmlega það. Á miðvikudaginn fór ég í lokapróf í Sanskrít og samanburðarmálfræði. Ég hef heyrt að stelpa sem fór í sama próf kallaði það "próf lífs síns" og ég held að það eigi bara prýðilega við. Ég glósaði svo mikið fyrir þetta próf að ég trúi því ekki. Á efri myndinni er ég í góðu yfirlæti hjá Þorbjörgu vinkonu  minni, með kaffibolla og fyrsta flokks félagsskap yfir nafnorðabeygingu í indóevrópsku. Neðri myndin er tekin í Árnagarði og ef myndin er grandskoðuð þá sést þar hversu mikil steypa þetta fag var og skýrir kannski að ég er guðs lifandi fegin að vera laus við það (vonandi). Víhú!

Ég er ægilega heppin að eiga svona góðan og skemmtilegan kærasta. Ég er líka svo heppin að eiga yndislega tengdaforeldra sem stunda búskap á Bergþórshvoli í Landeyjum. Á efri myndinni er þessi myndarlega kind búin að fella Jóhann minn en planið var öfugt, hann ætlaði að fella hana. Þarna var rúningur í fullum gangi og veðrið úti var svo ósköp fallegt en skelfing var það kalt. Ég alveg barðist við kuldann til að ná neðri myndinni þar sem Eyjafjallajökull sést í fjarska. Það er svo ótrúlega fjölbreytt útsýnið frá Bergþórshvoli og sólin skín oft svo fallega. 

Þetta gerðist um daginn. Ég var búin að safna í þetta fax síðan ég var þrettán ára og nú fékk ég loksins nóg. Nýja hárið er ég ennþá að læra á en það er óskaplega þægilegt að vera laus við þetta allt saman. Svo finnst mér það líka bara talsvert heilbrigðara svona. 

Annars hefur sitthvað á daga mína drifið. Ég lenti í fyrsta árekstrinum mínum sem var nú ekki meira en lítils háttar aftanákeyrsla þökk sé mannvitsbrekkunni sem fór yfir á rauðu ljósi og í veg fyrir mig og bílinn á undan mér. 

Einnig kom það fyrir í fyrsta skipti að ég glataði mikilvægu tölvuskjali. Það var nú reyndar af því að tölvan mín bilaði skyndilega og var send í viðgerð og þurfti ég því að flakka á milli tölva með minniskubb við gerð á fyrirlestri fyrir skólann. Þegar ég var að leggja lokahönd á verkið og ætlaði að prenta það út breyttust blaðsíðurnar þrjár í yfir 60 blaðsíður af ypsilonum (yyyyyyyyyyyyyyyy...) við litla kátínu mína. En með brosi allt kemst í lag svo ég tók þetta á jákvæðninni og henti í nýjan fyrirlestur eftir minni.

Svo var ég nú reyndar líka kýld um daginn, en það var alveg ótrúlega óvart og drepfyndið og kenndi ég mér lítils meins af.

Ég tók stórt skref um daginn þegar áskriftin mín í Dansrækt JSB rann út og keypti mér kort í World Class. Þar kemst ég í ræktina allan sólarhringinn, opna hlið með augunum og er boðin velkomin af rafknúnu hliði. Gífurlega skemmtilegt og spennandi. Annars ætla ég nú að skrifa smá um reynslu mína af JSB hingað inn, geri það í bráð.

hldr

Ég er bara ég

Ég verð sjaldan veik. Eða ókei, ég kannski bara sætti mig sjaldan við að vera veik. Ég ætlast til þess af líkama mínum að hann virki öllum stundum og get orðið skelfilega svekkt út í hann ef hann þarf hvíld eða pásu frá dagskránni minni. Ég hef sárasjaldan hringt mig inn veika í vinnunni til dæmis en talsvert oftar staðið vaktirnar mínar raddlaus eða tognuð á hendi eða fæti. Mér dettur ekki í hug að sleppa því að mæta í skólann þó að ég sé sárlasin. Ég mætti í einn tíma í haust þar sem ég var alveg í klessu af hálsbólgu og kvefi, mér fannst bara svo mikil synd að sleppa honum úr því þetta var ekki nema einn tími. Eðlilegt fólk hefði sennilega hugsað þetta öfugt, að það væri nú meira en sjálfsagt að sleppa skólanum þennan daginn, úr því þetta væri bara einn tími. En ekki ég, nei nei.

Ég er líka haldin eins konar skrópfóbíu. Ég sleppi bara ekki tímunum mínum, ég meika það ekki. Það er ekki það að ég hafi svona sjúklega gaman af þeim öllum, alls ekki. Ef ég sleppi tíma þá eyði ég deginum í að velta fyrir mér hverju ég gæti hafa misst af. Á fyrsta árinu mínu í HÍ sleppti ég tveimur tímum, minnir mig. Einu sinni þurfti ég að fara til læknis (þetta var eini lausi tíminn hjá lækninum, ég lét auðvitað athuga það) og í hitt skiptið var snjóstormur og lögreglan skipaði fólki að halda sig heima. Ég var samt ekki langt frá því að halda af stað út í bylinn en þegar faðir minn, hjálparsveitarmaðurinn, sagði mér frá öllum bílunum sem væru fastir út um allt ákvað ég að vera heima. Það var samt ekki vegna þess að ég var hrædd um að festast á Nissan X-trailnum, heldur af því að mig grunaði að það væri einhver annar á smábíl sem væri fastur og þar af leiðandi fyrir mér svo ég kæmist ekki mína leið í skólann.

Ég glími við alvarlegan prófkvíða. Held ég. Jú, ég geri það. Prófkvíðinn er yfirleitt í dvala og lætur ekki á sér kræla fyrr en kvöldið fyrir próf. Þá fær allt að flakka og því miður er það oftast elsku Jóhann minn sem verður fyrir barðinu á því. Hann hefur lært af reynslunni og er farinn að bregðast mjög skilvirkt við þessum köstum mínum og minna mig á öll hin (ekki)skiptin þar sem ég „vissi ekki neitt“ eða „féll“ á prófunum. Ég reyni sífellt að halda því fram að í þetta skiptið sé þetta öðruvísi og nú muni ég sko falla. Það hefur ekki gerst ennþá. Ég mun samt áreiðanlega halda því aftur fram í desember, úff.

Ég er alltaf í svörtu. Kannski ekki öllu svörtu en það líður aldrei nokkurn tímann sá dagur þar sem ég klæðist engri svartri flík. Þegar ég sé fallega flík eða hlut í lit kemur oftar en ekki einhver svartur skynsemispúki upp í hausinn minn og segir mér að kaupa hlutinn frekar í svörtu, það sé skynsamlegra. Jóhann spurði mig um daginn hvað ég myndi gera ef allar svörtu flíkurnar myndu hverfa úr skápnum mínum. Ég varð bara stressuð við tilhugsunina. Einu sinni ætlaði ég á árshátíð og var ekki viss hvort græni eða bleiki kjóllinn yrði fyrir valinu. Ég nefndi það við vinkonu mína og sagði henni að það væri gríðarlega líklegt að ég myndi enda á svörtum kjól, þrátt fyrir að það væri ekkert að hinum tveimur. Og viti menn, ég fór á árshátíðina í öllu svörtu og með eitthvað blátt hálsmen til að reyna að fela veikleika minn. Það gekk ekki. Allir skórnir mínir eru líka svartir. Nema rauðir hælaskór sem ég hef bara notað einu sinni, af því þeir eru ekki svartir. Jesús minn.

Regrets are made for losing, embrace your imperfections.

Það segir Svavar Knútur.

hldr

Ljúfir tónar

Ég hlusta ekkert gríðarlega mikið á tónlist. Ég gerði það einu sinni, þá átti ég iPod sem stóð með mér og gerði það sem ég vildi. Svo datt ég í læk og iPodinn eyðilagðist svo ég fékk mér nýjan undir eins til að geta haldið áfram að hlusta á tónlistina mína. Sá nýi olli mér hins vegar agalegum vonbrigðum, kveikti  sjálfur á sér þegar honum hentaði og var því alltaf batteríslaus. 

Þetta varð til þess að ég fór að nota iPodinn lítið sem ekkert og tók geislaspilarann minn aftur í notkun. Þá brenndi ég mig náttúrulega á því að ég átti ekkert nema Pottþétt diska sem ég var lítið spennt fyrir að hlusta á. Ég hef því undanfarið beðið um geisladiska í jóla- og afmælisgjafir og keypt mér þá sem ég hef ekki getað beðið eftir. Mér finnst líka miklu skemmtilegra að eiga geisladisk í hulstri og jafnvel með textum heldur en að eiga bara lög í tölvunni. 

Þegar við Jóhann byrjuðum saman (í þetta skiptið) kynnti hann mig fyrir tónlistarmanninum Svavari Knúti. Saman höfum við grúskað svolítið í tónlistinni hans og fylgst með honum síðastliðin fjögur ár. Hann er aðallega trúbador sem kemur ýmist fram einn eða með öðrum. Ég á plötu með honum og söngkonunni Kristjönu Stefánsdóttur sem ég held mikið upp á.

Platan heitir Glæður og á henni eru tíu lög sem eru ýmist cover-lög eða samin af Svavari eða Kristjönu. Ég fæ hreinlega ekki leið á þessari plötu og hlusta stundum á hana nokkrum sinnum í röð ef ég nenni ekki að skipta um disk í tækinu.

Mér fannst kominn tími á að blogga um eitthvað annað en markmið og meistaramánuð og þetta er ljúf plata sem mér finnst að fleiri mættu vita af.

hldr

75 STIG

Ég er ánægð með mig. 

Ég er aðallega ánægð með að hafa þorað að setja mér markmið. Ekki bara eitt, heldur tíu. Ég horfðist í augu við þau öll og sinnti þeim öllum á einhvern hátt. Ég vann mér inn 75 stig af 100 mögulegum og mér finnst það góður árangur. 

Markmiðin mín voru kannski ekki alveg þess eðlis að hægt væri að "ná" þeim. Ég get því ekki beint sagt að ég hafi náð öllum markmiðunum mínum en ég notaði þau til að vera betri útgáfa af sjálfri mér. Með því að hafa þau sýnileg og minna mig á þau þá hafði ég ekki afsökun til að sleppa þeim eða gleyma. Einnig hefur það hjálpað mér að setja þau fram á þennan máta, að blogga um þau. Þá er fólkið í kring um mig líka meðvitað um hvað ég ætla mér og passar þannig upp á að ég haldi mig við efnið. 

Ég er líka ánægð með að hafa haldið mér frá neikvæðniköstum þegar mér gekk illa. Ég hef einu sinni áður sett mér markmið á ævinni, markmið sem hægt var að ná. Það munaði svo agnarlitlu að ég næði því og varð í kjölfarið gríðarlega óánægð með sjálfa mig. Góð vinkona benti mér á að ég mætti ekki gleyma því að vera ánægð með það sem ég hafði áorkað, þrátt fyrir að ég hafi ekki náð nákvæmlega því takmarki sem ég setti mér í upphafi. Í þessum mánuði hef ég lagt mig fram við að vera ánægð með það sem ég geri vel og gera mér grein fyrir mistökunum en sleppa því að velta mér upp úr þeim. Með það að leiðarljósi líður mér svo miklu betur og hef meiri þrótt til að halda áfram.

Talandi um að halda áfram, þá er ég alls ekki hætt að vinna í markmiðunum mínum. Þau standa ennþá en ég ætla að reyna kannski fremur að einblína á færri í einu og sinna þeim þá enn betur. Núna fram að jólum ætla ég að halda áfram að hreyfa mig reglulega og gera meiri kröfur til mín á því sviði. Ég ætla að leggja mikla áherslu á mataræðið og vona að það skili sér jafnvel í ögn víðari flíkum um jólin. Ég ætla að drekka minnst tvo lítra af vatni á dag og helst meira. Svo verður blessaður skólinn víst að fylgja með þar sem næstu vikur eru troðfullar af verkefnaskilum og tvö lokapróf ljúka svo misserinu í desemberbyrjun. Úff.

Það þýðir ekkert minna en að takast á við þetta með jákvæðnina að vopni. Líkt og segir í ágætum skátasöng: "Brosum, þá er sigur vís."

hldr