Ljúfir tónar

Ég hlusta ekkert gríðarlega mikið á tónlist. Ég gerði það einu sinni, þá átti ég iPod sem stóð með mér og gerði það sem ég vildi. Svo datt ég í læk og iPodinn eyðilagðist svo ég fékk mér nýjan undir eins til að geta haldið áfram að hlusta á tónlistina mína. Sá nýi olli mér hins vegar agalegum vonbrigðum, kveikti  sjálfur á sér þegar honum hentaði og var því alltaf batteríslaus. 

Þetta varð til þess að ég fór að nota iPodinn lítið sem ekkert og tók geislaspilarann minn aftur í notkun. Þá brenndi ég mig náttúrulega á því að ég átti ekkert nema Pottþétt diska sem ég var lítið spennt fyrir að hlusta á. Ég hef því undanfarið beðið um geisladiska í jóla- og afmælisgjafir og keypt mér þá sem ég hef ekki getað beðið eftir. Mér finnst líka miklu skemmtilegra að eiga geisladisk í hulstri og jafnvel með textum heldur en að eiga bara lög í tölvunni. 

Þegar við Jóhann byrjuðum saman (í þetta skiptið) kynnti hann mig fyrir tónlistarmanninum Svavari Knúti. Saman höfum við grúskað svolítið í tónlistinni hans og fylgst með honum síðastliðin fjögur ár. Hann er aðallega trúbador sem kemur ýmist fram einn eða með öðrum. Ég á plötu með honum og söngkonunni Kristjönu Stefánsdóttur sem ég held mikið upp á.

Platan heitir Glæður og á henni eru tíu lög sem eru ýmist cover-lög eða samin af Svavari eða Kristjönu. Ég fæ hreinlega ekki leið á þessari plötu og hlusta stundum á hana nokkrum sinnum í röð ef ég nenni ekki að skipta um disk í tækinu.

Mér fannst kominn tími á að blogga um eitthvað annað en markmið og meistaramánuð og þetta er ljúf plata sem mér finnst að fleiri mættu vita af.

hldr