Ég er bara ég

Ég verð sjaldan veik. Eða ókei, ég kannski bara sætti mig sjaldan við að vera veik. Ég ætlast til þess af líkama mínum að hann virki öllum stundum og get orðið skelfilega svekkt út í hann ef hann þarf hvíld eða pásu frá dagskránni minni. Ég hef sárasjaldan hringt mig inn veika í vinnunni til dæmis en talsvert oftar staðið vaktirnar mínar raddlaus eða tognuð á hendi eða fæti. Mér dettur ekki í hug að sleppa því að mæta í skólann þó að ég sé sárlasin. Ég mætti í einn tíma í haust þar sem ég var alveg í klessu af hálsbólgu og kvefi, mér fannst bara svo mikil synd að sleppa honum úr því þetta var ekki nema einn tími. Eðlilegt fólk hefði sennilega hugsað þetta öfugt, að það væri nú meira en sjálfsagt að sleppa skólanum þennan daginn, úr því þetta væri bara einn tími. En ekki ég, nei nei.

Ég er líka haldin eins konar skrópfóbíu. Ég sleppi bara ekki tímunum mínum, ég meika það ekki. Það er ekki það að ég hafi svona sjúklega gaman af þeim öllum, alls ekki. Ef ég sleppi tíma þá eyði ég deginum í að velta fyrir mér hverju ég gæti hafa misst af. Á fyrsta árinu mínu í HÍ sleppti ég tveimur tímum, minnir mig. Einu sinni þurfti ég að fara til læknis (þetta var eini lausi tíminn hjá lækninum, ég lét auðvitað athuga það) og í hitt skiptið var snjóstormur og lögreglan skipaði fólki að halda sig heima. Ég var samt ekki langt frá því að halda af stað út í bylinn en þegar faðir minn, hjálparsveitarmaðurinn, sagði mér frá öllum bílunum sem væru fastir út um allt ákvað ég að vera heima. Það var samt ekki vegna þess að ég var hrædd um að festast á Nissan X-trailnum, heldur af því að mig grunaði að það væri einhver annar á smábíl sem væri fastur og þar af leiðandi fyrir mér svo ég kæmist ekki mína leið í skólann.

Ég glími við alvarlegan prófkvíða. Held ég. Jú, ég geri það. Prófkvíðinn er yfirleitt í dvala og lætur ekki á sér kræla fyrr en kvöldið fyrir próf. Þá fær allt að flakka og því miður er það oftast elsku Jóhann minn sem verður fyrir barðinu á því. Hann hefur lært af reynslunni og er farinn að bregðast mjög skilvirkt við þessum köstum mínum og minna mig á öll hin (ekki)skiptin þar sem ég „vissi ekki neitt“ eða „féll“ á prófunum. Ég reyni sífellt að halda því fram að í þetta skiptið sé þetta öðruvísi og nú muni ég sko falla. Það hefur ekki gerst ennþá. Ég mun samt áreiðanlega halda því aftur fram í desember, úff.

Ég er alltaf í svörtu. Kannski ekki öllu svörtu en það líður aldrei nokkurn tímann sá dagur þar sem ég klæðist engri svartri flík. Þegar ég sé fallega flík eða hlut í lit kemur oftar en ekki einhver svartur skynsemispúki upp í hausinn minn og segir mér að kaupa hlutinn frekar í svörtu, það sé skynsamlegra. Jóhann spurði mig um daginn hvað ég myndi gera ef allar svörtu flíkurnar myndu hverfa úr skápnum mínum. Ég varð bara stressuð við tilhugsunina. Einu sinni ætlaði ég á árshátíð og var ekki viss hvort græni eða bleiki kjóllinn yrði fyrir valinu. Ég nefndi það við vinkonu mína og sagði henni að það væri gríðarlega líklegt að ég myndi enda á svörtum kjól, þrátt fyrir að það væri ekkert að hinum tveimur. Og viti menn, ég fór á árshátíðina í öllu svörtu og með eitthvað blátt hálsmen til að reyna að fela veikleika minn. Það gekk ekki. Allir skórnir mínir eru líka svartir. Nema rauðir hælaskór sem ég hef bara notað einu sinni, af því þeir eru ekki svartir. Jesús minn.

Regrets are made for losing, embrace your imperfections.

Það segir Svavar Knútur.

hldr